Građani protiv bahatih opštinara

Naizled rutinsko postavljanje podzemnih kontejnera za činovnike niške opštine Pantelej polako postaje noćna mora. Nakon što su izvođači radova sprečeni od strane stanara u četvrtak 19-og decembra, vlast odlučuje da narednog dana pošalje kompletnu postavu komunalnih inspektora iz opštine, načelnika uprave gradske opštine i još nekolicine opštinskih činovnika sa patrolom komunalne milicije, valjda da ih “zaštiti“ od okupljenih građana, mahom sačinjenih od penzionera. Nakon što prvobitan pokušaj zastrašivanja okupljenih građana nije uspeo, pojavljuje se patrola policije. Na početku rezervisani, bez ikakvih instrukcija da preduzmu radnje, da bi nakon sat vremena legitimisali okupljene građane. Upečatljiva slika opštinskih činovnika dominirala je prostorom. Naime, pre bilo kakvog obraćanja okupljenim građanima stalno su obavljali telefonske razgovore, što neodoljivo podseća na dobijanje instrukcija za postupanje.  U stanju besa, šefica komunalne inspekcije počinje da preti građanima podnošenjem prekršajnih i krivičnih prijava. Usledila je još jedna runda razgovora i dobijanje instrukcija, da bi otišli uz najavu da će policija vršiti hapšenja u ponedeljak ako građani ponovo blokiraju radove

Građani imaju jednostavne zahteve. Ne žele postavljanje kontejnera na površini  koja je predviđena za dečije igralište, ne žele da ono malo međublokovske zelene površine bude pretvoreno u mini deponije koje se u Nišu redovno stvaraju pored kontejnera. Žele postavljanje kontejnera, ali na već utvrđenim lokacijama koje koriste već 40 godina. Opravdano besni zašto ih niko u procesu donošenja odluka nije udostojio  razgovora niti pitao, organizovali su se međusobno i predali peticiju sa zahtevom da se promeni lokacija.

Argumentacija opštinara nije odmakla od sedamnaestovekovne definicije reči “vlast“ koja je označavala latinsku reč „potestas“, koja je obuhvatla i vladavinu i sposobnost da se nametne volja. Jer kako drugačije objasniti da mrtvi ozbiljni negiraju pravo stanara da se bune zbog zagađivanja međublokovskog prostora. Pored negiranja prava stanarima da direktno odlučuju o stvarima od posebnog interesa za njihove živote, postavljaju sebe po uzoru na domaće vlastodržce, kao mesije i reformatore koji nepismenim seljanima unose inovacije u život. I dalje izaziva podmseh opaska jednog od „mesijanaca”, da stanari treba da budu srećni zbog toga što im nije oduzeta još veća zelena površina jer je imaju više nego što propisi daju.

Sve ovo je posledica dubljeg problema, lokalna vlast je otuđena od građana u tolikoj meri da ih doživljava kao protivnike i preti monopolom fizičke prinude. U čitavom procesu donošena odluke oko postavljanja kontejnera informacije su razmenjivala komunalna preduzeća i opštinski organi, kao da će krajnji korisnici kontejnera biti oni a ne građani. Traljavost u samom procesu ogleda se u stalnom menjanju lokacija jer nisu predvideli druge podzemne instalacije. Niska higijena u gradu, loše navike ljudi i nedostatak primene kaznenih mera iz odluka o komunalnom redu su dodatni argumenti koji građanima daju pravo da dižu glas. U iščekivanju odluke nadležnih građani su istrajni u nameri da spreče buduće radove na ovoj lokaciji.